- Mijn hemel. - Is er iets weg?
- Ik ben te overstuur om te kijken. - Ik wil 't weten.
- Rustig aan. - We waren zo vermoord. De Kandinsky.
Hij is weg. Bel de politie.
Hij is er nog.
- De zilveren inktpot. - Hoe kun je daaraan denken?
- Voor hetzelfde geld waren we vermoord. - De zilveren jaguar.
Waarom?
- Neergestoken. Keel afgesneden. - Daar is de Degas.
Zomaar in bed vermoord. Waren we wakker geworden?
We leven nog.
De hond.
- Mijn God. - Wat is er?
We moeten naar die bruiloft.
Dat kan nu niet. Het zijn jouw vrienden.
Nee, het zijn jouw... Hallo?
Je zegt alleen "hallo" als...
- We zouden 't merken als er iemand was. - Afgelopen nacht niet.
Niet opnemen. Het is 'm vast.
Vrienden van de bruid of de bruidegom?
Maakt niet uit. Ik weet niet eens meer hoe we ze kennen. Waarom zijn we hier?
Maak nou geen ophef.
De meest beangstigende woorden ter wereld:
- "Ik ga slapen, ik ben moe..." - "Sluit mijn beide oogjes toe."
Het komt later: "Doe mij dankbaar en gezond..."
- "Opstaan in de morgenstond." - Gaat het?
We zijn bijna vermoord. Het was vreselijk.
- Wat bedoel je? - Een uurtje geleden.
- We zijn er. - Natuurlijk.
De mooiste dag in 't leven van de bruid.
Chaos, orde. Vind je 't mooi?
- Geef mij maar 'n gin-tonic. - Vertel 't ze maar.
We hadden 'n heerlijke avond.
We zouden met 'n oude vriend gaan eten.
- Geoffrey Miller. Uit Zuid-Afrika. - Doe niet zo belangrijk.
Doe niet zo stom.
- Een whisky. - Geef mij maar iets groots.
Geoffrey was in New York voor zaken, en vroeg of hij mee uit eten kon.
Luister.
Wat is er?
Ik sta altijd versteld als 't zo stil is in New York.
Wij zijn eraan gewend, zonder de kinderen.
Geoffrey is steenrijk. Goudmijnen.
- 70.000 arbeiders in een mijn. - Maar hij zit krap bij kas.
- Van z'n regering mogen mensen... - Blanke mensen.
..geen geld uitvoeren. Alsof 't oorlog is.
We hadden 'm niet verwacht. Ik had geld voor een deal nodig.
- Twee miljoen. - Dat doet niet ter zake.
Vreselijk, zoals je dat zegt.
Hij had het nodig. We hadden Geoffrey al een tijd niet gezien.
Hij kon z'n eten niet betalen, maar had wel twee miljoen.
Zo gaat dat bij rijke vrienden.
Dat geld komt tussenbeide.
Alsof je verdrinkt, en hij maakt reddingsboten.
En één woord mag je niet noemen: reddingsboot. Nee, dat is één woord.
Hij zou kunnen denken dat we 'm alleen mochten vanwege z'n reddingsboot.
Dat was niet zo. We mogen 'm graag.
- Moeten we niet... - Voor geen prijs.
Er kwam geen reddingsboot aan te pas.
Maar toen Geoffrey vroeg of we 'm mee uit eten namen,
dachten we natuurlijk direct aan z'n geld. Niemand gaat graag naar de bank.
- Waarom blijf je in Zuid-Afrika? - Om de zwarte werkers te scholen.
Als ze ons vermoorden, zijn we geslaagd.
- Je eigen ondergang beramen. - Je leven riskeren.
Kom eens logeren.
Dan zouden we in je prachtige huis zitten,
en de townships bezoeken om de allerarmsten te bekijken.
"Zijn dit echt de allerarmsten? We moeten 't wel zeker weten."
"Geen doorsneeslachtoffers, hoor. We willen geschokt worden."
Revoluties moet je niet bespreken in deze luxe.
Dat doet Pépé le Moko in kleine, donkere cafés.
Nee, La Pasionaria. De barricaden op in Zuid-Amerika, liederen zingen.
- Het volk zal ons volgen. - Hoe gaat dat nummer ook alweer?
We offeren onszelf op aan die rol in de geschiedenis.
Het is jouw rol, niet de onze. The Fantasticks.
Een historische rol. Je zegt 't zo makkelijk.
Mensen leiden. Zoals Lech Walesa en de stakende arbeiders in Polen.
Gorbatsjov die de stakende mijnwerkers steunt.
"Stakende mijnwerkers",
dan zie ik altijd knappe mannen voor me die in mooie poses staan uit te rusten.
- Waarom 'n beeld van 'n eskimohond? - Nog 'n drankje voor...
Er zijn zo veel restaurants in New York.
Net Florence in de 16de eeuw: genialiteit op elke hoek.
- Er is 'n goede Szechwan, de Hunan. - Met 't uithangbord ging 't fout.
In plaats van "De Hunan Wok", staat er "De Humane Wok".
- Hebben we naar The Times gestuurd. - Ingezonden stukjes.
Je krijgt 'n fles champagne.
Ik kreeg die twee miljoen maar niet uit m'n hoofd.
Net als iemand zegt: "Niet aan olifanten denken." Dan doe je niet anders.
Wat je ook doet, niet aan olifanten denken.
Louisa spreekt soms als 'n Dada-manifest.
Over de Cézanne.
Als we niet oppassen, wordt ie verkocht en zien we 'm nooit meer.
Uit z'n middenperiode. Een donkergroen bos.
In de verte zie je zonlicht.
Een van de eerste keren dat 'n lichte kleur de boventoon bij hem voert.
Een experiment dat resulteert in z'n appels.
De kleur op zich is zo belangrijk.
De Japanners vinden 't alleen mooi omdat het een Cézanne is.
Het spijt me dat ik u lastig val. Ik ben gewond en ik ben alles kwijt.
Ik wist niet waar ik heen moest. Ik ben bevriend met uw kinderen.
- Hij kende hun namen. - De universiteit.
- Je mag best Harvard zeggen. - Ik wil geen smaadschrift.
Ik ben beroofd in Central Park.
Bij 't beeld van de eskimohond.
Ik vroeg me af waarom er 'n beeld van zo'n hond in Central Park stond.
- Terwijl ik stond na te denken... - Gaat het?
Ze hebben m'n geld, m'n koffertje met m'n scriptie...
- Z'n overhemd bloedt. - Hij bloedt.
Ik kan niet tegen bloed.
Niet op 't kleed. Eddie, bel de dokter.
Het gaat wel. Geen dokter, alstublieft.
Oké. Eddie, we bellen je nog wel.
Bedankt.
Het geld kan me niet schelen, maar ik heb geen kopie van m'n scriptie.
Waar is de handleiding eerste hulp?
Het Rode Kruis zegt: "De wond dichtdrukken."
Doe ik.
Wacht even. Ik heb gaas nodig.
- Het was me 'n genoegen. - Blijf nog even.
Ik heb geen tijd. Voor ik vertrek moet ik...
- Ken je 't nieuwe boek over Cézanne? - Kan ik even bellen?
Het is een openbaring.
Ik rende de gang in, haalde het boek over Cézanne.
Pakte gaas. Gaf de Cézanne aan Flan en het gaas aan Geoffrey.
Twee miljoen dollar.
Een mooi boek. Ik haal 'n schoon overhemd. Blijf nog even.
- De vrede keerde weer. - En toen...
Uw kinderen zeiden al dat u aardig was.
ledereen zat in 't studentenhuis hun ouders vreselijk af te zeiken.
Maar uw kinderen niet. Ze zeiden: "Onze ouders, Flan en Ouisa, niet."
"De Kittredges niet, die zijn aardig."
Toen de dieven weg waren, zag ik deze flats op Fifth Avenue.
Mrs Onassis woont daar. De Babcocks wonen daar.
De familie Auchincloss woont daar. Maar u woont hier.
Ik ben hierheen gekomen.
Niet te geloven dat de kinderen dat zeiden.
- Hij noemde hun namen. - Dus mogen wij dat ook.
Daar worden we niet voor aangeklaagd.
Ik ben gek op Talbot en Woody.
Mag je Woody tegen 'm zeggen? Dat wil hij al jaren niet meer.
Ze hebben dit appartement beschreven.
Dat is 'n Kandinsky. Een dubbele, aan beide kanten beschilderd.
Mag ik 't zien?
Ja, natuurlijk.
Buitengewoon.
Het is zo speciaal omdat de twee kanten zijn geschilderd
in twee verschillende stijlen: een wild en helder, de ander somber en geometrisch.
- Mijn God. - We draaien 'm zo af en toe om.
Chaos, orde.
Vind je 't mooi?
Prachtig.
Geboren in Moskou, 1866. Blue Rider tentoonstelling, 1914.
Hij zei: "Het object dat een element vormt in de harmonie van de vorm
mag alleen worden bepaald door 'n corresponderende vibratie in de ziel."
Overleden in 1944, in Frankrijk.
Alles is precies zoals ze zeiden.
Klaagde jij over je ouders?
Nee, dat deed ik niet.
Uw kinderen en ik waren als enige dol op onze ouders.
Komt dit ongelegen? Het spijt me. Ik kom zomaar binnenvallen, bebloed...
Nee, ga toch zitten.
Wat weet je over onze kinderen?
Twee aan Harvard, een meisje op Groton.
- Hoe gaat 't met Harvard? - Prima. Zoals altijd.
ledereen is altijd wanhopig en machteloos de wereld aan 't verkennen, in luxe.
- We vroegen waar thuis was. - In 't westen.
Ik heb overal gewoond. M'n ouders zijn gescheiden. M'n vader maakt 'n film.
Maakt hij films?
- Hij regisseert nu, maar hij acteert ook. - Echt?
- Hoe heet de film? - Cats.
- Een film van Cats? - Niet zo laatdunkend.
- Hebt u 't gezien? TS Eliot? - Jaren geleden.
Voor 'n goed doel. Een school of 'n ziekte of zo.
Ze kunnen 't toch niet verfilmen?
Jawel. M'n vader komt hier audities afnemen.
Katten?
- Mensen. - Heel vooruitstrevend van 'm.
Er waren verschillende opties. Animatie...
Maar nu heeft ie 'n manier die hij eerst had afgewezen.
Hij legde aan de producenten uit waarom je Cats niet kon verfilmen.
Terwijl hij 't uitlegde, zag hij hoe je 't wel kon doen.
Eureka in 't bad. Geweldig.
Mogen we vragen wie hij is?
We hingen aan z'n lippen, en schoven ietsje dichter naar 'm toe.
- Hij zei z'n naam. - De grootste zwarte filmster.
Geen namen. We houden 't abstract. Ook vanwege de smaadschriften.
Sidney Poitier. De waarheid boven alles.
Hij heeft rechten gestudeerd, en is bang voor smaad. Ik niet.
De toekomstige filmster werd geboren in Miami op 24 februari 1927,
tijdens 'n reis van z'n ouders.
Waarvoor?
Om tomaten van hun boerderij te verkopen.
Hij groeide op in de Bahama's. Zo arm als de mieren.
Verwaarloosd door z'n ouders. Hij vertelde dat hij vaak aan de kust zat en:
"fantaseerde over de wereld aan de andere kant, en wat ik daar zou doen."
Hij kwam naar New York in 1943. Hij was toen vijftienenhalf.
Hij sliep in de WC van 't busstation tegenover Madison Square Garden.
Hij verhuisde naar 't dak van een gebouw in Tin Pan Alley.
Hij deed de afwas in 't Turf Restaurant voor vier dollar elf per avond.
Hij leerde lezen door de krant te lezen.
Het theaternieuws stond naast "personeel gevraagd".
Hij heeft in 42 films gespeeld, zoals:
No Way Out, 1950, Cry, the Beloved Country, 1952, Blackboard Jungle, 1955,
The Defiant Ones, 1958, A Raisin in the Sun, 1961,
Lilies of the Field, 1963, In the Heat of the Night, 1967, To Sir, with Love, 1967,
Shoot to Kill, 1988, en natuurlijk...
Guess Who's Coming to Dinner.
Hij kreeg 'n oscar voor Lilies of the Field, en was twee jaar populairste acteur.
Van 1977 tot 1987 maakte hij geen films, maar regisseerde en schreef hij.
Hij zei eens tegen me:
"Ik begrijp nog steeds niet hoe het allemaal zo heeft kunnen lopen."
Hij komt morgen pas. Ik kom direct van Harvard.
Ik wilde 'n nacht in 'n goedkoop hotelletje. Zoals Orwell in Aan de grond...
Ik ken New York niet zo goed als Rome, Parijs en Los Angeles.
We gaan uit eten. Jij gaat mee.
Uit eten?
- Die nieuwe Italiaan leek aardig. - We hebben gereserveerd.
- Hun ravioli is heel speciaal. - Zes voor 'n paar honderd dollar.
- Waarom gaat u uit? - Omdat we hebben gereserveerd.
Hoe laat is het? Zijn we de tafel kwijt?
We hebben niets in huis. En dit is Florence in de 16de eeuw.
- Niet spotten. - Er moet iets in huis zijn.
Een eeuwenoude bevroren steak.
Honderd dollar voor 'n kommetje rijst is absurd. Ik kook wel.
Ik word er kalm van. Precies wat ik nodig heb. Uw kinderen terugbetalen.
Twee aan Harvard. Een op Groton.
- Heel aardig. - Ze hebben 't nooit over je.
Je zegt niet: "We kennen de zoon van Sidney Poitier,
baanbreker uit de jaren '50 en '60."
Je vader betekent veel in Zuid-Afrika.
Mooi. We zijn 's naar 'n filmfestival in Rusland geweest.
Z'n populariteit verbaasde 'm.
Vertel eens van filmsterren die hun kinderen mishandelen.
- Was 't maar zo. - Echt?
Ik zou geen boek over 'm kunnen schrijven.
Niemand zou 't lezen. Hij is aardig. Ik bewonder 'm.
Hij is getrouwd met 'n actrice. Ze was in... Een blanke, toch?
Niet m'n moeder, maar z'n tweede vrouw.
Hij leerde Joanna kennen bij The Lost Man en ging toen bij m'n moeder weg.
Ik was net geboren.
Het is de enige film van 'm die ik niet kan zien.
Het spijt me. Het was niet de bedoeling...
De kinderen uit 't eerste en 't tweede huwelijk kunnen het nu goed vinden.
Ik zou graag aan 't koken slaan.
- Wat doen we? - Geoffrey is maar een avond in New York.
- Laten we hier blijven. - Mooi.
We verhuisden naar de keuken.
Hij begon te koken. Hij toverde met wat restjes, en uien.
- Paprika. - Olijven.
- Zongedroogde tomaten. - Het was heerlijk.
- Dus u komt uit... - Johannesburg.
Ik ben bij opnames in Zuid-Afrika geweest.
De camera bewoog van straatrellen naar mensen die bij 'n villa zaten te lunchen.
Daar zag je alleen prachtige bloemen en vogels.
Ik snapte 't niet. Pa zei tegen me:
"Je ziet zwarte jongeren met 'n vreselijk leven,
zonder goede opleiding. Maar toch, in het jaar van de rellen in Soweto,
namen ze politieke verantwoordelijkheid. Zo volwassen zijn ze."
Dan zie je dat die hele theorie over 'n slechte jeugd,
die op z'n Freudiaans overal de schuld van krijgt,
gewoon niet klopt.
Mag ik?
En als je zwart bent in Amerika?
Ik heb me nooit Amerikaan gevoeld.
Ik ben opgegroeid op 'n kostschool in Zwitserland.
Er zijn scholen in Zwitserland waar je heen kunt als je 18 maanden bent.
Zo ben ik niet. Ik maak geen vrienden vanwege m'n connecties.
En van die problemen van kinderen van filmsterren heb ik niet.
In Amerika voelde ik me pas zwart op die racistische manier.
Heel beschermd opgegroeid. Blanke bedienden.
M'n moeder nam m'n broer en mij mee naar Zwitserland.
Ik voel me niet Amerikaans, of zwart. Daar heb ik geluk mee.
Ook al zegt Freud dat geluk niet bestaat.
Zegt ie dat? Wij hebben geluk met dit dineetje. Kunnen we in de eetkamer eten?
De eetkamer.
Niet naar de naaimachine kijken.
Is alles naar wens?
- De beste pasta die ik ooit heb gehad. - We moesten van m'n vader leren koken.
Hij komt toch uit Jamaica? Het smaakt naar...
De eilanden.
Voor hij acteur werd, runde hij restaurants in Harlem. Goed geproefd.
Zie je? "Goed geproefd." Dat heeft nog nooit iemand tegen me gezegd.
- En jij dan? - De kok eet nooit.
Een geweldig idee, dan is er meer voor ons.
- Zalig, thuis eten. - Dat doen we nooit.
Altijd zakendiners.
Weet je je hoofdvak al?
Typisch iets voor ouders om te vragen.
Studenten verzinnen altijd zulke mooie titels voor cursussen.
- "De holocaust en de ethiek"? - "Twijfel in de Eifel."
Een toast op jou.
- Op Cats. - Ja, op Cats.
Hebben we 't niet gezellig?
Wie wil meer?
Op de man af. Hoe is ie?
- Geen sterren-kontlikkerij graag. - Dat doe ik niet.
U kent m'n vader. Hij is perfect.
Zelfverzekerd, alles onder controle.
Ik keek zo tegen hem op. Hoe kon ik daar aan tippen?
Ik was zestien toen we op 't filmfestival in Cannes waren.
Ik keek naar 'm op en zei: "Pa, dit is allemaal zo makkelijk voor je."
Waarom zei ik dat?
Hij ging zitten en vertelde zijn kant van 't verhaal.
Ik was opgelucht dat hij geen superman was. Dat hij problemen heeft.
En dat hij soms ook bang is.
Soms zit 't hem ook tegen, en lijkt het alsof niets hem lukt.
Dat vind ik heel verfrissend, want zo voel ik me ook soms.
Ik vond 't een schat. Ik wilde hem leren kennen.
Toen vroegen we naar z'n scriptie.
Die gestolen was.
Een leraar in Long Island werd ontslagen omdat hij met 'n leerling had gevochten.
Weken later kwam hij terug, schoot op de leerling, die 't overleefde,
gijzelde de klas, en schoot toen zichzelf neer, wat wel lukte.
Dit las ik in de Times. Laatste zin:
"Volgens 'n buur was hij erg aardig, en las hij altijd De vanger in het koren. "
De gek die Lennon neerschoot, Chapman,
zei dat ie 't had gedaan om de aandacht te vestigen op De vanger in het koren.
Het boek zelf was z'n verdediging.
Hinckley, de whizzkid die op Reagan schoot, zei:
"Om m'n verdediging te snappen, moet je De vanger in het koren lezen."
Ik heb 't in geen jaren gelezen.
Ik leende 't van 'n vriendin om te zien wat ze had onderstreept.
Ik las 't om erachter te komen hoe dit ontroerende, mooie verhaal,
uitgegeven in juli 1951, een manifest van haat was geworden.
Ik begon te lezen. ledereen is een bedrieger.
Pagina twee: "M'n broer is 'n hoer in Hollywood."
Pagina drie: "Z'n vader was 'n sukkel."
Pagina negen: "Mensen hebben nooit iets door."
Op pagina tweeëntwintig gingen m'n haren overeind staan.
Herinnert u zich Holden Caulfield, zo'n gevoelig type met 'n jagerspet?
Zo'n typisch jagerspetje?
"Niet dus. Ik sloot m'n oog half, alsof ik 'm in 't vizier nam."
"Het is 'n pet voor de mensenjacht. Ik schiet op mensen met zo'n pet."
Dit boek bereidt je voor op grotere gebeurtenissen dan ik dacht. En dan:
"lemand uit 'n raam duwen, of z'n hoofd eraf hakken met 'n bijl, doe ik liever
dan hem voor z'n kop slaan. Ik haat vechten."
"Ik ben nergens zo bang voor als voor de ander z'n gezicht."
Het boek is ontroerend en komisch. Hij wil zoveel maar kan niets.
Hij haat bedrog, maar liegt constant.
Hij wil geliefd zijn, maar doet hatelijk en is naar binnen gekeerd.
Met andere woorden, 'n levensechte afschildering van een puber.
Wat me verontrust aan de hele aura rond het boek,
is dat 't over verlamming gaat. De jongen kan niets.
Voor hij aan 't eind kan weglopen, begint 't te regenen. Hij gooit 't bijltje erbij neer.
Er is niets mis met 'n boek over emotionele verlamming.
Dankzij Tsjechov en Samuel Beckett is het 't moderne thema bij uitstek.
De verbluffende laatste regels van Wachten op Godot.:
"Laten we gaan." "Ja."
"Laten we gaan."
Regieaanwijzing: "Ze verroeren zich niet."
Maar dit boek, dat jongemannen wellicht niet moeten lezen, werkt anders.
Het werkt als 'n lachspiegel, het versterkt en vervormt
een van de grote tragedies van onze tijd: de dood van onze verbeeldingskracht.
Want dat is verlamming.
Verbeeldingskracht is zo gedevalueerd dat de verbeelding,
met al z'n vindingrijkheid, niet meer de spil van ons bestaan is,
maar iets wat buiten onszelf staat.
Net als sciencefiction.
Of 't gebruik van mandarijnpartjes op 'n karbonade:
"Wat 'n vindingrijk recept." En Star Wars.: "zo vindingrijk".
En Star Trek.: "zo vindingrijk".
En In de ban van de ring, met al die dwergen: "zo vindingrijk".
Verbeeldingskracht is niet meer de meest persoonlijke schakel
tussen onze ziel en de wereld daarbuiten, die we allemaal delen.
En dat is schizofrenie: wat hierbinnen gebeurt, staat los van de buitenwereld.
Waarom is verbeeldingskracht plots synoniem met stijl?
Onze verbeeldingskracht is 'n paspoort waarmee we de echte wereld ingaan.
Onze verbeeldingskracht is wat ons allemaal zo uniek maakt.
Jung zegt: "Nergens van bewust zijn, is de grootste zonde."
Onze Holden zegt: "Ik ben nergens zo bang voor als voor de ander z'n gezicht."
"Het zou makkelijker zijn als je allebei geblinddoekt was."
Meestal komen we ons eigen gezicht onder ogen, niet dat van een ander.
En de grootste lafaard is hij die zo bang is van zichzelf
dat hij zichzelf liever 'n blinddoek voordoet.
Jezelf onder ogen zien, dat is het moeilijkste dat er is.
Door ons verbeeldingskracht te geven, heeft God het draaglijk gemaakt.
Zeg dat wel.
Hopelijk lezen die dieven je hele scriptie.
Ik ga De vanger in het koren direct kopen en lezen.
- Van begin tot eind. - Ik overhoor u.
- Ik moet ervandoor. - Waarheen?
Geen goedkoop hotelletje.
Morgenochtend kan ik in 't Sherry. Ik ga wel wat rondwandelen.
- Ze beroven me vast niet nog 'n keer. - Je slaapt hier.
- Ik moet om zeven uur bij 't hotel zijn. - Geen probleem.
Anders gaat pa uit z'n dak.
- Om kwart over zes op. Dat is 't al bijna. - Er staat 'n wekker.
- Het bed is niet erg lang. - Als 't niet uitkomt...
Alleen als je weggaat, is 't een probleem.
Kwart over zes? Ik doe zo stil mogelijk.
En we willen in Cats spelen.
- Akkoord. - Ik kom terug met m'n vrouw.
Brutaaltjes.
Geen probleem. Jullie kunnen bij de figuranten. Die moet ik regelen van pa.
- Als katten? - Nee, als mensen.
Dat is belangrijk. Dat moet in 't contract: we zijn mensen.
We hebben geen zaken gedaan.
Geeft niks. Het was 'n lekker avondje thuis.
Wat je ook doet, niet aan olifanten denken.
Komt dat door mij?
Je kunt op allerlei manieren zaken doen. Flan, loop mee naar de lift.
Geoffrey ging. Flan liep mee.
- Ik zal opruimen. - Laat toch staan.
- Dan blijft het staan. - Yvonne komt dinsdag weer.
- Dat duurt te lang. - Laat mij maar.
Nee, ga zitten.
Ik vind 't spannend als ik bekeken word.
Hij doet mee. Hij investeert twee miljoen in de Cézanne.
We verkopen 'm voor tien miljoen.
Geweldig.
- Gooi die borden maar kapot. - Twee miljoen dollar.
Geld voor z'n avondmaal heeft hij niet, maar hij investeert wel twee miljoen.
- En de Japanners geven er tien voor. - Tien miljoen?
Van twee naar tien, en wij betalen niets.
Echt?
Ongelooflijk. Hemel, Paul. Geld
- Hier, 50 dollar. Zodat je wat op zak hebt. - Dat heb ik niet nodig.
- Voor als je vader te laat is. - Een percentage van de provisie.
M'n eigen kinderen wil ik ook niet op straat zonder geld.
Ik wist dat u in de kunsthandel zat, maar u hebt geen galerie.
Kom mee.
Sommige mensen verkopen liever niet via een galerie.
Ze vragen om 'n bepaalde school, maar willen dat de musea er niets van weten.
Japans.
Ik heb 'n Japanner die 'n Cézanne wil, en 'n syndicaat dat 'm koopt.
Er is 'n mooie Cézanne op de markt in verband met 'n scheiding.
De echtgenoot mag niet weten...
Ik heb twee miljoen extra nodig. Geoffrey belde. We nodigden 'm uit.
Vanavond was erg spannend, erg ontspannen, erg belangrijk.
- Dat was niet te merken. - Mooi.
- Ik ben blij dat ik kon helpen. - Je was geweldig.
Daar ben ik heel blij om. En ik heb ook nog 'n roze overhemd.
Hou maar. Kijk 's hoe laat 't is.
We moeten naar bed.
Helaas. Ik wil dat m'n vader u ontmoet.
- Graag. Kom 's met hem eten. - Echt?
- Zie je hoe makkelijk 't is? - Als Paul kookt wel, ja.
Dit is je bed.
Welterusten.
Ik zou God op m'n blote knieën willen danken.
Geld.
Wie zei: "Alle kunstenaars dromen van geld"?
Ik ben vast 'n kunstenaar.
Ik wil dit leven niet kwijt. Ik wil niet ten onder gaan aan al die schulden.
Dat gebeurt niet. We redden het nu.
Een tijdje.
We waren bijna alles kwijt.
Zonder dit geld had ik de Cézanne niet gekregen. Het was onze laatste kans.
Waarom zeg je dat nooit? Je wacht altijd tot het allerlaatste moment.
- Ik wil niet dat je je zorgen maakt. - Maar ik ben je partner.
- God bestaat dus toch. - En hoe heet hij?
Ik heb zo raar gedroomd. Over Cats.
De film.
Ik maak me zorgen. Moet er wel een film van Cats komen?
Ik zal je vertellen waarom, Ouisa. Mag ik Ouisa zeggen?
Ja.
Ik maak me geen illusies over Cats, maar er zijn te veel tegenstanders van abortus.
Ongeboren levens beschermen, de wet wijzigen, wanneer begint 't leven?
Of juist het recht op euthanasie.
Waarom zijn we zo gefixeerd op het begin en einde van het leven?
Tellen de tachtig jaar ertussenin niet meer mee?
Krijg je dat allemaal in Cats?
We gaan 't proberen.
Bedankt.
Het gaat je lukken.
Dit is mijn droom. Of realisering, eigenlijk.
Ik voel me betrokken bij de schilderijen. Het gaat niet alleen om 't geld.
Ik wist weer waarom ik zo van schilderijen hield.
Ik dacht... droomde...
herinnerde me hoe makkelijk een schilder een schilderij kwijtraakt.
Hij schildert maandenlang, en dan gaat het plotseling mis.
Met de structuur en de essentie ervan. Hij verpest 't.
Ik heb een lerares van m'n kinderen eens gevraagd:
"Hoe komt het dat al uw leerlingen geniaal zijn?"
De eerste- en derdeklassertjes brouwen er niets van.
Maar die van u, in de tweede klas, dat zijn allemaal grote meesters.
U hebt van m'n kind 'n Matisse gemaakt.
Ik wil u ook als lerares. Ik wil ook in de tweede klas.
Wat is uw geheim?
Geen geheimen. Je moet de tekening alleen op tijd bij ze weghalen.
Ik heb over kleuren gedroomd. Over het roze overhemd van onze zoon.
Over roze en geel.
En de nieuwe Van Gogh in 't Museum of Modern Art.
En de irissen die voor 53,9 miljoen zijn verkocht.
Ik wou een Van Gogh, en keek naar m'n dure schoenen.
Ik dacht aan de schoenen van Van Gogh, en zag wie ik was,
een schilder die 'n schilderij kwijtraakt.
Vanmorgen zat ik in de keuken een kruiswoordpuzzel te doen in pen.
Dat doet iedereen. Ik ken niemand die zegt dat ie 't niet in pen doet.
Ik zat die puzzel te doen. Het liep tegen zevenen.
Paul had met z'n vader afgesproken. Ik wou niet dat hij te laat kwam.
Gaat het?
Wat gebeurt hier in godsnaam? Wie ben jij, verdomme?
Wat is er?
Mijn hemel, er is iemand in huis.
Frank, we hebben je nodig.
- Hoe gaat 't? - Mijn hemel.
Mooie spullen.
Dure stoel.
- Niets aan de hand. - Heb jij dat opgepikt?
Heb jij dat bij ons in huis gehaald? M'n huis uit.
Wacht. Straks heeft hij 'n pistool.
Zou kunnen. Of een mes.
Eruit.
Terug naar de goot.
Rustig met m'n broek, zeg.
Klootzak.
Niet tegen m'n vader zeggen. Ik was eenzaam en bang...
- Geef m'n 50 dollar terug. - Heb ik niet. Ik kon niet alleen zijn.
Eruit.
- Eruit. - Alles oké?
Natuurlijk. Zorg dat ze ook echt gaan. Via de achterdeur.
Het spijt me zo.
- Mijn hemel. - Is er iets weg?
- Ik ben te overstuur om te kijken. - Ik wil 't weten.
- Rustig aan. - We waren zo vermoord. De Kandinsky.
Hij is er nog. De zilveren inktpot.
- Hoe kun je daaraan denken? - Ik heb 'm.
De zilveren jaguar.
- Waarom? - Neergestoken. Keel afgesneden.
Daar is de Degas.
Zomaar in bed vermoord. Waren we wakker geworden?
We leven nog.
En dat was 't.
Niet helemaal.
- We zouden 't merken als er iemand was. - Afgelopen nacht niet.
Niet opnemen. Het is 'm vast.
Die Jappen willen de Cézanne graag. Ze komen wel over de brug.
Als 't nodig is, heb ik nog tweehonderdvijftig extra.
Tweehonderdvijftig duizend?
Ik dacht aan 'n Zuid-Afrikaans filmfestival van zwarte Amerikaanse films.
Met die Spike Lee van jullie, en met Poitier als voorzitter van de jury.
Ik ken Cosby. En ik vind Eddie Murphy te gek.
M'n vrouw is wezen vissen met Diana Ross en haar nieuwe Noorse echtgenoot.
- Er zijn vast ook nieuwe zwarten. - Het klinkt geweldig.
Ik bel Poitier.
Wij bellen wel.
Ik moet instappen. Nogmaals, gisteravond...
Niets te danken. Tot gauw.
- De banken? - M'n juristen.
- Precies. - Goeie reis.
Bedankt.
Daar zitten we dan.
Veilig.
Moet je horen wat ons is overkomen.
- Wat ons toch is overkomen. - Wij eerst.
- Wanneer was 't van jullie? - Zaterdagavond.
Ons verhaal gebeurde vrijdagavond, dus wij eerst.
Onze kinderen studeren alledrie aan Harvard.
- We komen in een film. - In de verfilming van Cats.
Vertel jullie verhaal eerst maar.
We waren vrijdagavond thuis. Er werd gebeld.
Niet dat 't iets uitmaakt, maar het was de zoon van...
Precies.
Hij was beroofd. We moesten uit. Hij bleef thuis.
Hij was zo aardig. Z'n vader had een nachtvlucht.
Hij kon 's ochtends pas 't hotel in. Hij bleef slapen.
Middenin de nacht riep er iemand: "Dief."
In de gang probeerde Paul een naakte, blonde dief te pakken.
De dief rent naar buiten, het alarm gaat af. Paul had ons leven gered.
- Het was geen dief. - Maar nog een logé.
We voelen ons zo schuldig. Straks was hij vermoord. Hij maakte er niets van.
Was er iets uit huis verdwenen?
- Hadden jullie Paul geld gegeven? - Vijfentwintig dollar tot z'n vader er was.
We vertelden ze ons verhaal.
- Weten jullie kinderen ervan? - Nee.
We kunnen ze bij ons vandaan bellen.
Met 't Sherry-Netherland? Ik ben op zoek naar...
- Ze zei z'n naam. - Ik ben geen fan die zomaar belt.
Sidney Poitier moet er zijn. Z'n zoon is bevriend met...
Hij is er vast onder 'n andere naam.
Bel Celebrity Service.
Celebrity Service? Ik weet niet hoe jullie werken.
Garbo was "Harriet Brown".
Jullie sporen beroemdheden op. Ik wil in contact komen met...
Ik ben niet van de pers. M'n man, Flanders Kittredge...
- Ze geven geen informatie. - De bibliotheek.
Kijk in Who's Who.
"Bedankt voor 'n gezellige avond."
- Een pot jam. - Mijn hemel.
We moeten naar de politie.
- Wat heeft hij misdaan? - Hij kwam binnen.
- Vertelde over De vanger in het koren. - Zei dat ie Sidney Poitiers zoon was.
- Ja. - Klopt dat?
- Wie weet. - We gaven 50 dollar.
- Wij 25. - Hij nam 'n prostitué mee.
Hij jaagde de dief weg.
- Hij heeft niks gestolen. - Nee.
- Alles gecheckt. - Het lijkt niet ernstig.
- Kijk. We hebben 't druk. - U moet iets doen.
Zonder aanklacht kan ik niets.
- Er volgt nog 'n hoofdstuk. - Onze kinderen kwamen thuis.
Hij kende bepaalde details. Hoe wist ie van 't schilderij?
Het is natuurlijk een erg mooie Kandinsky.
Jullie kennen hem niet?
Hij heeft iets wilds, maar hij is ook stijlvol, zorgzaam en heel attent.
Mam, je had 'm in huis moeten nemen.
Van je eigen kinderen scheiden en die geweldige jongen adopteren.
- Hij stuurde nog bloemen ook. - En jam.
Als we z'n vader nou te pakken kregen, konden we achter de waarheid komen.
Wie kent Sidney Poitier? Dan kunnen we 'm bellen.
- Ik ken 'n jurist uit de theaterwereld. - Wie dan?
- Niemand. - Ik wil 't weten.
Niemand.
- Ik wil 't niet weten. - Larkin, dit is niet 't juiste moment.
Mam, pap. Niet weer dat geruzie, alsjeblieft.
Jij hebt hier niets mee te maken, Ben.
Zeg niet tegen je zusje dat Paul met die jongen in haar bed heeft gelegen.
Jij hebt 'm haar bed gegeven. Ik hou me buiten deze samenzwering.
Het is geen samenzwering. Hallo, Alf. We zijn 'n gezin.
Verbeeldingskracht.
Die is er om nachtmerries te verdrijven.
Om de weg te wijzen uit 't doolhof van je nachtmerrie.
Om van de nachtmerrie dromen te maken waar je op kunt bouwen.
Als je niet naar die stem luistert, sterft hij af.
Verschrompelt hij.
Verdwijnt.
Je verbeelding is geen uitvlucht.
Integendeel, we proberen allemaal naar de verbeelding toe te werken.
Ik kreeg 'n interessant telefoontje.
Een nieuw personage voor ons verhaal.
Het was ongelofelijk, heel ongewoon. Ik was met 'n patiënt bezig...
Dr Fine, ik heb hier een vriend van uw zoon. Hij is gewond.
Ik ben beroofd.
Hij was eerder overstuur dan gewond. Een steekwond en wat blauwe plekken.
Hoe kan ik u hiervoor bedanken? M'n vader komt morgen aan.
Hij werkt aan de film van Cats.
En deze man was vroeger een grote held van me.
lemand die met z'n talent deuren had geopend voor zwarten.
Ik identificeerde me met hem al voor ik ging studeren.
Ik ben joods. M'n grootouders zijn in de oorlog omgekomen.
Ik haatte mezelf, en ik was bang.
En de vader van deze jongen,
de moed die uit z'n films sprak, gaf me richting en zelfvertrouwen.
Zo simpel was 't. We staan altijd bij iemand in 't krijt.
Toen ging m'n pieper. Een bevalling in de tiende maand.
Ik gaf hem m'n sleutels.
Nummer 121.
Ik ken uw huis van de verhalen van Doug.
Het was goedkoop vanwege 'n moord. ledereen dacht dat er 'n vloek op rustte.
Maar u als wetenschapper bleek 'n moedig man.
Heel moedig.
Ik rende naar de verloskamer. Een tweeling. Twee jongetjes.
Ik dacht aan m'n eigen zoon, en belde hem in Dartmouth.
Hij was bij uitzondering in z'n kamer. God weet waarom.
Je zei dat ik me niet voor je interesseerde,
nooit naar je vrienden omkeek, en 'n slechte vader was.
Dat kun je nu niet meer zeggen.
Wiens zoon? Die ken ik helemaal niet.
Wat ben je toch een idioot. Hij heeft de sleutels?
Je geeft de sleutels van ons huis aan een vreemde die alleen m'n naam noemt?
Geen wonder dat mam ervandoor is gegaan.
Ik schaam me gewoon voor je.
Je geeft je sleutels aan de eerste de beste vreemdeling?
Mam zei dat je haar sloeg. Dat je zo veel dronk dat je lichaam stonk.
In bed vond ze je net een salade met een vieze dressing.
- Waarom heb je me verwekt? - Aan elk verhaal zitten twee kanten.
Stomme idioot.
Ik ging manmoedig naar huis.
Met 'n politieagent.
Arresteer 'm.
- Pardon? - Voor inbraak.
- Wat bedoelt u? - Je bent 'n oplichter.
Agent, edelachtbare, eminentie, ik heb de sleutels van Dr Fine gehad.
- M'n zoon kent je niet. - Hij heeft me z'n sleutels gegeven.
- Is dat waar? - Ja, maar hij had gelogen.
Die smerige zwarte drugsverslaafde komt naar m'n kantoor...
Ik heb een slokje gehad. De rest giet ik terug.
Ik heb stroom gebruikt voor de stereo, maar voor de rest is er niets weg.
Arresteer deze bedrieger.
- Het spijt me. - Hou 'm tegen.
Idioot. Kontkruiper. Geen wonder dat mam bij je weg is.
Twee kanten aan elk verhaal.
We wilden de biografie van Sidney Poitier hebben.
We gingen naar de Strand Book Store. Kilometers boeken.
Vijf Sherlock Holmesen.
Ik heb 'm. De autobiografie van Sidney Poitier.
"In New York, bij Juanita en de kinderen,
zag ik dat ons huwelijk op bepaalde niveaus werkte,
maar op fundamentele punten uiteenviel."
Hier 'n foto van hem met z'n vier... dochters.
- Geen zoons? - Nee.
Dat was natuurlijk 'n verrassing.
Zullen we?
Hij was ons leven binnengedrongen.
We hadden 'm binnengelaten. Ik run een stichting, jij doet in kunst, jij bent arts.
Tevreden lui, zou je denken.
Agatha Christie zou vragen wat we gemeen hadden.
Een groot verlangen om in de film van Cats mee te spelen.
Kinderen die met 't leven worstelen.
Ik hoef niet al hun worstelingen te weten.
We hebben gemeen dat onze kinderen met elkaar op kostschool zaten.
- Waarom kennen we elkaar niet? - Z'n moeder had voogdij.
Toen Doug ging studeren, verhuisden ze naar de westkust.
- We moeten hiermee stoppen. - Ben je bang dat Ben erbij betrokken is?
- Ik wil niet te veel over 'm weten. - Denk je dat ie geheimen heeft?
Ik wil weten hoe 't zit. Mijn zoon is niet betrokken bij zwarte oplichters.
- Je zei iets over drugs. - Dat zei ik maar. Bewijs heb ik niet.
Goeie hemel, geen bewijs.
Laten we stemmen. Spitten we verder, waar we ook achterkomen?
- Ik stem voor. - Ik ook.
Ik vertrouw Doug.
De laatste pagina: "We verbergen te veel voor onze moderne kinderen."
"We verbergen onze angst."
"Ze zien onze moedigste, hardste en ontoegankelijkste kant,
juist op momenten dat we bang zijn."
"We willen goed doen, en onze kinderen beschermen."
"Maar we beschermen ze voor de waarheid."
En toen?
- We zijn naar Harvard gegaan. - We hadden de kinderen nodig.
Het is niemand van school.
Dat moet wel, want jullie studeren nu aan verschillende colleges.
- Bedankt dat je bent gekomen, Doug. - Bespaar me dat.
Hij weet heel veel van ons.
Wie van jullie school is nu homoseksueel of verslaafd?
Dat zijn er zo'n vijftien.
Waarom zou 't per se een jongen zijn geweest?
Misschien had hij op school een vriendin.
Jullie denkwereld is zo klein.
Daarom ga ik in Afghanistan bergbeklimmen.
Daar hebben we niet voor in je geïnvesteerd.
Ben ik alleen maar 'n investering?
Ga iedereen uit jullie jaar na. Jongens, meisjes, iedereen.
Niet alleen homo's en verslaafden.
Denk je soms dat ik verslaafd ben? Ik ben al die beschuldigingen beu.
- Niemand beschuldigt je. - Laat maar zitten.
Niemand wordt beschuldigd. Jullie moeten alleen wat speurwerk doen.
Kijk of iemand 'n zwarte jongen kent die doet of z'n vader een filmster is.
Hij beloofde jullie 'n rol in Cats?
Niet alleen dat, het was ook leuk.
Jullie vonden Cats een dieptepunt op theatergebied.
Film is 'n ander medium.
Je zei: "Aeschylus heeft 't theater niet uitgevonden voor zingende poesjes."
- Weet ik niks van. - Dat was Starlight Express.
Misschien mag je in die verfilming op rolschaatsen.
- Zo vernederend. - Echt zielig.
- En racistisch. - Niet waar.
- Volgens mij vond je Cats geweldig. - Ik vond 't vreselijk.
Hier is jullie jaarboek. Bel gewoon al jullie oud-klasgenoten.
Dat wil ik niet. Ik ben ze ontgroeid.
Je bent nog geen jaar van school.
Ik betaal de kosten.
- Nee. - Dit is net de KGB.
Je hangt altijd aan de telefoon. Nu wil je in ene niet meer?
Dit is net de McCarthy-periode.
- Als ik 't dus goed begrijp... - Daar heb je spuit elf.
..hebben jullie m'n roze shirt gegeven aan iemand die jullie niet eens kenden.
Ik had 't van jullie voor de kerst gehad.
Ik was eraan gehecht. Ik vond 't prachtig. M'n nek was dikker door 't fitnessen.
M'n armen en nek waren gespierder. Dat shirt was voor m'n nieuwe body.
M'n eerste shirt voor m'n nieuwe body, en jullie hebben 't weggegeven.
Jullie zijn niet te geloven. Ik haat m'n leven, en ik haat jullie.
- Je doet nooit iets. - Ik mag nooit iets.
Jullie zien me als 'n verlengde van jezelf.
- Sociaal Darwinisme 'n stap te ver. - M'n roze overhemd.
- Ik moet wat jullie zelf niet is gelukt. - Je zei "drugs" en keek naar mij.
- Mijn hemel, ik weet hoe dat is. - Als ze zich tegen je keren.
- Maar we kregen ze wel aan 't werk. - Ze doken het jaarboek in.
- Mijn God. - Heb je 'm gezoend?
Nou, ja.
En die gozer?
Wacht eens. Trent Conway.
- Moet je die kraaloogjes zien. - Die zit op MIT.
Ik heb 'm opgezocht. Hij zat in de computerkamer.
Ik zette hem onder druk.
Ik ken Paul.
Ik had deze aanstaan.
Hoe kende je 'm?
Het was...
Het was 'n regenachtige avond in Boston.
Hij stond in een deuropening.
Ik ging naar 'm toe. En nam 'm mee naar huis.
Wat is dit?
- M'n adresboek. - Jee, zeg.
Dat zijn er nogal wat. Vertel 's wat over die mensen.
Hier wilde ik je hebben. Precies zo.
- Vertel 's over die mensen. - Ik wil gewoon naar je kijken.
- Zijn 't allemaal rijke stinkers? - Van de hand in de tand. Maar dan chic.
Een zware klus om met rijkelui om te gaan.
Je moet geld hebben om ze aldoor cadeaus te kunnen geven en zo.
Welnee. Als rijkelui iets voor je hebben gedaan, geef je ze een pot jam.
- Daar zijn potten jam voor? - Sinaasappel, grapefruit, aardbeien.
Ze hebben zelfs winkels waar ze alleen in stof gewikkelde jampotten verkopen.
Engelse of Franse jam.
Weet je wat? Ik kies 'n naam, en dan vertel jij wat je over ze weet.
Waar ze wonen, hun geheimen, alles.
Voor elke naam krijg je een stuk kleding van me.
Talbot noemen ze "Tess". Heeft voor anorexia in 't ziekenhuis gelegen.
Echt?
Woodrow, ook bekend als "Woody". Een dommekracht.
Hun ouders.
Ouisa en Flan, of "Flanders", Kittredge.
Uit Rhode Island, geloof ik. Newport.
Niet aan zee, maar de straat erachter.
Hij is kunsthandelaar. Ze hebben 'n Kandinsky.
Kandi-wat?
Een dubbele Kandinsky. Ik voel me net Sheherazade.
Ik wil niet dat je weggaat.
Ik ga alle adressen af, en vertel je over iedereen.
Dan ben je nooit meer een buitenstaander.
We geven je 'n nieuwe identiteit.
Ik maak de populairste jongeman aan de oostkust van je.
En dan kom ik op een dag bij een van die gezinnetjes op visite.
En daar zit jij. Ik word aan je voorgesteld.
Ik doe alsof ik je nog nooit heb ontmoet.
M'n vrienden zien onze vriendschap. En de vrienden van onze ouders ook.
Als 't onder hun neus gebeurt, kunnen ze me er niet op aankijken.
Ze kunnen dan niets over je zeggen, want je bent hun gast.
Geef me nog maar een naam. Ik ga voor je overhemd.
Dat is genoeg voor vandaag.
Paul is drie maanden gebleven.
- Herinner je je Trent Conway nog? - Onze namen kwamen uit zijn adresboek.
Straks zijn jullie aan de beurt.
Zo moet je spreken. Luister naar m'n accent en naar m'n stem.
Nooit zeggen dat je bent gaan paardrijden.
Je bent wezen rijden.
Zeg nooit "bank", maar "divan".
Jij zegt "flessie". "Ik wil 'n flessie bier."
Maar het is "een flesje." "Een flesje bier, graag."
We gingen alle adressen af. Bij de L is hij verdwenen.
Hij heeft 't adresboek meegenomen.
Hij is al bij iedereen thuis geweest.
Misschien kom ik 'm toch nog tegen. Dat zou te gek zijn.
- Z'n verleden? Z'n echte naam? - Ik weet niets van 'm.
Het was 'n regenachtige avond in Boston. Hij stond in een deuropening.
- Heeft hij dingen meegenomen? - Naast m'n adresboek?
M'n stereo, m'n sportjasje, m'n computer.
En m'n laserprinter. En m'n ski's.
- En m'n TV. - Ga je 'm aanklagen?
Het is 'n misdrijf.
- Wat willen ze met 'm? - Hem helpen, zeggen ze.
Als er 'n misdrijf is gepleegd, komt de politie in actie.
We moeten echt contact houden. We zijn 'n tijdje goeie vrienden geweest.
- Klaag je 'm niet aan? - Toe, zeg.
Ongelooflijk. Paul heeft alles in drie maanden geleerd.
Wie had dat ooit gedacht? Trent Conway, een moderne Henry Higgins.
Paul moet bij die namen hebben gedacht: "Ik ben Columbus."
"Ik ben Magelhaens. Ik ga die nieuwe wereld ontdekken."
Je schijnt met iedereen op aarde in contact te kunnen komen via zes anderen.
Zes stappen tussen ons en alle andere mensen op aarde.
De president van Amerika, een gondelier in Venetië, noem maar op.
Een geruststellende gedachte.
Maar die nabijheid is ook 'n soort Chinese marteling,
want je moet wel de juiste mensen vinden om die verbinding te maken.
Het kan iedereen zijn.
Een inboorling in 't oerwoud, iemand uit Tierra del Fuega, of 'n eskimo.
Jij en ik zijn verbonden met iedereen op aarde via zes andere mensen.
Het is moeilijk te doorgronden.
Hoe Paul ons heeft gevonden.
Hoe we z'n vader kunnen vinden. Hoewel hij vast niet echt z'n vader is.
Hoe iedereen een deur vormt naar een andere wereld.
Zes stappen tussen ons en alle andere mensen op aarde.
Maar hoe vind je de juiste zes?
- Gaat Rome nog door? - Morgen.
- De Sixtijnse kapel? - Die is dicht.
- Voor 'n schoonmaakbeurt. - Maar je moet.
Deze lui moeten jullie opzoeken.
Geweldig.
Ik heb ze altijd al willen ontmoeten. We geven ze 'n belletje zodra we er zijn.
Rome is altijd mooi, maar de Sixtijnse kapel zo zien...
Bovenop de steigers.
Zulke heldere kleuren.
Het was 'n zakenreis, maar door Michelangelo...
- Ik denk dat ik 'n koper heb. - Ik wil 't niet verkopen.
De kapel is gerestaureerd.
Jaren van rook en toeristen eraf. Het ziet er gloednieuw uit.
Ongelooflijk.
- En die zoon van Sidney Poitier? - Dat ligt achter ons.
Het is lucratiever met die erbij.
- Ik heb van alles gehoord. - Zoals?
- Dat hij geld en sieraden had gestolen. - Welnee.
Kunnen we ons op de zaken concentreren?
Tot ziens.
Oké dan. Het is vernederend, maar wat kan 't schelen?
We waren nog maar net terug. We stapten een taxi uit.
Onze portier, die toch regelmatig een fooi van ons krijgt,
spuugde naar m'n echtgenoot, J Flanders Kittredge.
Bedankt, Maurice.
Ze hoeven niet alles te weten.
- Ik weet van uw zoon. - Wat bedoel je?
Niet dat lulletje dat hier woont, maar uw geheime negerkind.
Uw zwarte zoon, die in Central Park moet slapen.
Heb je 'n zwarte zoon?
Zo komen dat soort praatjes nou de wereld in.
- Het meisje was hier. - Wie?
- Ze wil haar geld. - Wie?
Ze zit binnen. Kom.
Het volgende hoofdstuk.
Ik was met m'n vriend aan 't picknicken.
Zijn er zwarte mensen in Utah?
- Misschien twee. - Ik heb ze weleens gezien.
Met de mormonen meegekomen.
- Denk je dat 't een nadeel is? - Wat?
M'n gelijkenis met Liv Ullmann.
Ze is tot beste actrice van de staat uitgeroepen.
Echt? Mijn hemel.
De barmhartigheid is geen geweld aangedaan,
zij druppelt als een lichte regen uit de hemel.
- We studeren en werken in de bediening. - Je moet techniek hebben.
Net als 'n schilder.
Cézanne zocht de regels achter het spontane impressionisme.
- Is dat 'n schilder? - Daar weten we niets van.
M'n vader is er gek op.
Hij heeft 'n Kandinsky, maar Cézanne is z'n favoriet. Hij woont daar.
- Wat? - Zes ramen van boven.
Op de hoek.
Z'n vrienden noemen 'm "Flan".
Ik ben 'n kind uit z'n hippietijd. Z'n radicale dagen.
Hij kwam op voor de zwarten in 't Zuiden.
Echt waar?
- Kun je me voorstellen op de barricades? - Jawel.
Z'n vrienden kwamen om. Hij ontmoette m'n moeder.
Trouwde met haar, maakte haar zwanger, liet haar achter en kwam hier terug.
Vreselijk. Schande, Flan.
Nu is hij 'n dure kunsthandelaar.
Hij wil me niet zien.
Z'n nieuwe blanke vrouw,
Louisa, ze noemt zichzelf Ouisa. De moeder van z'n nieuwe kinderen...
Je broers en zussen.
Die studeren in Andover en Exeter en Harvard en Yale.
Het ergste is nog wel dat hij zo goed begon.
M'n moeder zegt altijd: "Van binnen is hij 'n goed man."
Dat klopt, schat. Hij denkt dat 't een duister complot is.
- Ik vind 't eng en praat er liever niet over. - Wel, hoor.
Een goed man zou je niet helemaal vergeten.
- Als ik bel, hangt hij op. - Ga naar z'n kantoor.
Hij werkt thuis. Ze laten me niet eens de lift in.
Doe of je 'n koerier bent.
Zeg dat je 'n meesterwerk voor 'm hebt. "Ik heb de Mona Lisa bij me."
Dat zou gênant voor 'm zijn.
Het is zo'n stom gedoe.
Houden jullie van elkaar?
Heel veel.
Dat is mooi.
- Het is 'n aardig stel. - Ze werken voor de kost.
- Hopelijk zie ik jullie nog 's. - Waar woon je?
Waar ik woon? Ik ben al thuis.
Je woont toch niet op straat?
Wat dachten jullie dan? Waar zou ik anders wonen?
- Kom met ons mee. - We hebben 'n huurflatje.
Boven 'n rolschaatsdisco. Tegen vijven is 't stil. Een geweldige stek.
Je kunt op de bank. Je moet je wassen in de keuken. 's ochtends is er veel licht.
Er ging 'n wereld voor ons open.
Dat wil iedereen toch, een nieuwe wereld?
- Je bent wezen rijden. - Juist, ja.
Nooit "bank", maar "divan".
En jullie zeggen "flessie".
Het is "een flesje". Een flesje bier, graag.
Nooit bang zijn van rijkelui. Weet je waar ze gek op zijn?
Een chique pot jam.
Echt. Dat is alles.
Je hebt 'n mecenas nodig. Je zou niet hoeven te bedienen.
Op 'n dag word je wakker, en dan is je tijdelijke baantje opeens je hele leven.
- Hij was er... - Zo'n drie weken.
Hij nam ze goed te pakken.
- Ik ga ervandoor. - Dat kan niet.
Ik heb antwoord van m'n vader. Ik krijg om te beginnen 1000 dollar.
Hij heeft miljoenen verdiend met 'n Cézanne.
Nu kan hij me geld geven zonder dat zij het merkt.
Ik wist 't.
Met mijn geld kunnen jullie 'n toneelstuk opvoeren. Dan word je ontdekt.
Als jullie je oscar in ontvangst nemen, kun je mij bedanken.
- Ik wil Paul Kittredge bedanken. - Bedankt, Paul.
Ik moet alleen helemaal naar Maine. Hij is op bezoek bij z'n ouders.
Mijn grootouders die ik niet ken. Hij gaat ze eindelijk over mij vertellen.
M'n ouders zouden stomverbaasd zijn als ik 'n zwarte zoon meenam. "Hoi, oma."
Ze leven niet meer.
Ik krijg geld van 'm. Dan kan m'n moeder een schoonheidssalon beginnen.
Een probleem: hoe kom ik in Maine?
Z'n vrouw krijgt alle rekeningen onder ogen. Ik heb 250 dollar nodig.
Hoelang heb je 't nodig?
Ik ga een week. Maar ik kan 't overmaken.
- We kunnen 't hem lenen. - Als er iets gebeurt...
- Je lijkt z'n stiefmoeder wel. - We hebben er keihard voor gewerkt.
- Het spijt me. Het gaat niet. - Geen probleem. Ik begrijpt 't.
Ik zie jullie na werk. Als je pa van je houdt, krijg je dat ticket wel.
Natuurlijk. Het komt wel goed.
Houding. Rechtop staan. Zo ingezakt zie je er verslagen uit.
Het meisje werkte om te overleven.
Zoals veel jongeren die met grote dromen naar New York komen,
en in de tredmolen terechtkomen. En hun dromen vergeten.
Het moet 'n fout zijn. Het is een gezamenlijke rekening, ziet u wel?
Mijn naam en zijn naam. Wie heeft onze gezamenlijke rekening gesloten?
Ik was zo ongelofelijk kwaad.
Ik heb uren in m'n luxueuze penthouse op 'm zitten wachten.
Waar is 't geld?
Ik kan 't uitleggen. Paul vond zelf nog wat geld.
Hij heeft me meegenomen naar de Rainbow Room.
Hij had jou ook meegenomen als je niet had gewerkt.
We hebben smokings gehuurd. Geweldig, toch?
- Hoe hebben we deze tafel gekregen? - Ik ken de juiste namen.
Hij geeft 't geld terug. En dan neem ik jou mee naar de Rainbow Room.
Ik heb 'n luciferdoosje voor je.
Zo duur is 't niet. Niet echt goedkoop, maar je krijgt waar voor je geld.
Een prachtig boeket.
- Wat? - De smaak van de wijn.
Wijn uit even jaren is beter dan wijn uit oneven jaren.
- Cheers. Skol. Prosit. - Daar ga je.
Je bent een puike kerel.
- Wil je dansen? - Zoiets heeft Elizabeth nog nooit gezien.
Ik wou dat ze...
Met wie moeten we dansen?
We zijn twee mannen.
Er valt altijd iets nieuws te leren. Daar draait het leven toch om?
We laten ze eens echte klasse zien.
Zoiets maak je in Utah niet mee.
In de Rainbow Room vast ook niet, want we zijn eruit gezet.
Het was zo grappig.
Het park rond, graag.
We hebben geen geld.
Snap 't dan. Geld kun je altijd en overal krijgen.
Ik moet Elizabeth over 't geld vertellen. Ze raakt altijd zo gestrest.
Hou daar toch mee op.
Ik vroeg me af of ik je kon neuken.
Dat soort dingen doe ik niet.
Dat maakt het juist zo lekker.
Dus deed hij 't.
Het was fantastisch.
We wilden toch ervaringen opdoen?
- Dit kunnen we gebruiken. - Stommeling. Je vader heeft gelijk.
We wilden ervaringen. M'n vader heeft geen gelijk. Dat wil ik niet.
- Het komt... - Ga weg.
Kom terug.
Kijk me aan.
Dit is niet waarom ik hier gekomen ben. Dit wilde ik je niet aandoen.
Integendeel.
Kijk me aan.
Dat kon ik niet. Ik lag de hele nacht aan 't geld te denken.
Aan Paul en z'n vader. Dus vanmorgen...
Meneer?
- Ik wil de Kittredges spreken. - Hebt u 'n afspraak?
Die Kittredge heeft 'n zwarte zoon die in 't park woont.
- Mr Kittredge? - Z'n zoon heeft geld van me.
Je moet ze een brief schrijven.
"De barmhartigheid is geen geweld aangedaan." Nou, hij kan de pot op.
Problemen met de zwarte zoon van Mr Kittredge. Ik handel 't wel af.
Het hele gebouw dacht dat ik een zoon in Central Park liet slapen.
- Te bizar voor woorden. - Gênant.
Vreselijk.
- Zo gênant was 't niet. - Flan vond 't vast prachtig.
- Niet. - Wel.
- Hij blaast graag hoog van de toren. - Hij wordt helemaal rood.
- Die toorn staat 'm goed. - Op die toorn dan.
Kunnen we nu zaken doen?
Wat wij nu weer hadden. Kitty en ik waren in de rolschaatsdisco.
Ik had al jaren niet gerolschaatst.
We kwamen duizelig naar buiten. Je gelooft nooit wat we zagen.
Het bloed had de goot nog niet bereikt.
Het sijpelde er langzaam uit. Hij was er nog maar net neergekomen.
Hij was gewoon gesprongen. Hij had ons kunnen raken.
Als we iets eerder waren geweest.
- Ze klaagt 'm aan. - Ik wil Paul dood.
Rick is dood. Natuurlijk sleep ik 'm voor de rechter.
Het spijt ons. Kunnen we iets doen?
Paul is gevaarlijk. Hij had ons de keel kunnen afsnijden.
Welnee. We hebben 'm niet meer gezien.
- Zoek 'm. Misschien hebben we iets. - Hem zoeken?
- Hoe? - Stap naar de krant. Ik bel The Times.
- Doe ik wel. Ik ken er mensen. - Ik wil 't niet weten.
- Een artikel. - lemand leest 't.
- Geeft 'm aan. - We hebben 'm.
Zes stappen.
"Wie zegt dat New Yorkers harteloos zijn?"
"Rijke, intellectuele New Yorkers,
zoals de Kittredges, openden hun deur voor 'n jongeman."
"Het bleek 'n oplichter. Hij wordt nu gezocht door de politie."
- Heb je The Times gezien? - We zijn weggeweest.
We kwamen er goed vanaf. Ik ben vergeten je stichting te noemen.
Flan heeft er genoeg om 't Empire State te behangen.
- Ga mee uit eten. - We kunnen niet.
- Werk. - Veiling.
Matisse.
Niet zo'n beste. Maar ze zijn bereid te gaan tot...
- Vertel niet alles. - Ruim twaalf miljoen dollar.
- Hoeveel is voor jullie? - Niet veel tegenwoordig.
Geef mij de jaren '80 maar.
Het meeste gaat naar anderen, maar het is goed voor onze naam.
Er klopt niets van. De markt maakt zulke rare sprongen.
- Nog van Poitiers zoon gehoord? - Nee.
Hebben jullie ooit nog van 'm gehoord?
- We zijn hier voor uw eregast. - Maar ik hoor er steeds over.
Verleden week nog.
- Ongelofelijk. - Dat de VN nu eindelijk...
Ze kan de wereld niet elke dag redden.
Het is mijn soiree, en ik wil 't verhaal horen.
- Het is 'n lunch. - Wat is er gebeurd?
Er is nog een laatste hoofdstuk. Het gebeurde niet lang geleden.
Ouisa, mag ik?
De Matisse is 'n uurtje van mij
Maar helaas, daarna gaat hij
- Wat doe je aan? - Ik heb me opgetut. Blauw satijn.
Wat ik vandaag toch zag.
"Diervriendelijke cosmetica." Dat verkochten ze echt.
Dat is toch mooi?
Weet je wat konijnen te verduren hebben om oogschaduw te testen?
Ik weet 't.
Dat bedoelde ik niet. Het elimineert ouderdomsverschijnselen, cellulitis...
Ik ga trouwen.
Je zou toch naar Afghanistan?
Eerst ga ik trouwen, en dan ga ik naar Afghanistan.
Een land tegelijk. Je gaat niet trouwen.
Direct negatief.
Ik ken iedereen die je kent. Je trouwt niet.
De arrogantie dat je al m'n vrienden denkt te kennen. Zoals je dat zegt.
Langer dan twee dagen hou jij niemand geheim. Wacht even.
Niemand gebruikt dat nummer. Moeder.
Ik zag 't verhaal in de krant.
Ik wist niet dat hij dood was. Hij gaf me 't geld.
Ik ben zo terug.
Als je nu weggaat, hoor je nooit meer van me.
Moeder, kan ik...
Ga naar de politie. Het was zelfmoord. Z'n vriendin stapt naar de rechter.
Je hebt 't geld gestolen. Maak 't niet nog moeilijker. Ze vinden je toch.
Zie het als 'n les. Je bent briljant. Je hebt hulp nodig.
- Zou u me helpen? - Wat wil je van me?
Bij u blijven.
- Onmogelijk. - Waarom?
- M'n man voelt zich verraden. - U ook?
Je bent gek. Zo'n randfiguur oppikken. Wil je dood?
Heb je aids? Ben je positief?
Nee. Het is 'n wonder, maar ik heb 't niet.
Als u zich verraden voelt, hang ik op en val ik u nooit meer lastig.
- Waar zat je? - Ik heb rondgereisd.
Zit je in de problemen? Nog meer problemen?
Ik ben alleen bij u geweest.
De eerste lui vond ik niets. Die gingen uit en lieten me alleen.
Die dokter was enthousiast, maar hij liet me ook gewoon alleen.
Maar u en uw man bleven bij me.
- Wat wilde je van ons? - Eeuwige vriendschap.
- Niemand kan die geven. - U wel.
Wat denk je wel van ons?
Gaat u me vertellen dat u niet bent hoe u zich voordoet?
U hebt geen geheimen. Trent Conway wist alles van uw kinderen.
Wat hadden ze over ons verteld?
- Dat bewaar ik om u mee te chanteren. - Misschien moest ik maar ophangen.
Ik ben in 'n museum geweest. Ik hou van Toulouse-Lautrec.
Natuurlijk, hij is geweldig.
- Ik heb Warhols dagboeken gelezen. - Je wordt 'n echte estheet.
- Lacht u me uit? - Ik heb ze ook gelezen.
Ik heb Irving Stone's boek over Michelangelo gelezen.
Je bent me ver vooruit.
Hebt u de Sixtijnse kapel gezien?
Ik heb van bovenop steigers gezien hoe die werd schoongemaakt.
U bent bovenin de Sixtijnse kapel geweest?
Vlak onder de hand van God die de hand van de mens aanraakt.
Een van de mannen zei: "Sla maar. Het is maar 'n fresco."
Ik heb God 'n tik op z'n vingers gegeven.
Echt waar?
Weet je waar ze 't mee schoonmaken? Wattenstaafjes en water.
Ze halen jaren van roet, vuil en verf weg.
De Westerse kunst wordt herschreven met wattenstaafjes. Heldere kleuren.
- Neem me er mee naartoe. - Naar Rome?
- Ze denken dat je iemand hebt vermoord. - Help me even.
Ik bel die rechercheur. Wie is dat nou?
Pap, de verbinding werd verbroken.
- Ik ga trouwen. - Nu even niet.
En ik ga naar Afghanistan.
- Ik heb nu geen tijd. - Ik vergooi m'n leven.
Ik vergooi alles wat jullie voor me willen. Alleen zo kan ik jullie raken.
- Ik heb 'm aan de telefoon. - Vraag waar hij is.
Vraag waar hij is.
Waarom kom je niet hierheen? Waar ben je?
Dan staat de politie te wachten.
- Je moet ons vertrouwen. - Waarom?
- We mogen je graag. - Waar is ie?
- Wie is dat? - Flan.
Blijven jullie thuis? Ik kan voor jullie koken.
We gaan uit.
Je vertelt 'n dief niet dat je uitgaat, en dat er niemand thuis is.
- Waar? - Sotheby's.
- En de sleutel ligt onder de mat. - Dag. Kunnen we daar afspreken?
- Verdorie, ik ben de rechercheur kwijt. - Paul zegt dag.
- Te gek. Dan kom ik. - Nee.
- Maar ik zou weer kunnen helpen. - Met de Cézanne was je geniaal.
- Echt? - Geoffrey vond van wel. Waar ben je?
Misschien moet ik net als u de kunstwereld in.
Geld verdienen met kunst. Thuis werken in plaats van op kantoor.
Je ziet alleen de positieve kant. Er zijn ook negatieve...
Die kan ik leren.
Er komt kunstgeschiedenis bij kijken, talen, economie.
- Prima. Willen uw kinderen 't ook? - Het is geen beroep dat gaat van vader...
Waarom heb ik het met jou over beroepskeuze?
Je hebt me voor schut gezet. De politie is naar je op zoek.
Niet ophangen. Ben je er nog? Nu heeft hij opgehangen.
- Ik ben er nog. - Echt?
Wie ben je? Hoe heet je echt?
Dat zeg ik als ik bij u mag slapen.
Die avond was de gelukkigste van m'n leven.
De gelukkigste avond van z'n leven.
Kom nou, dat is gelul. Daar moet je bij mij niet mee komen aanzetten.
Hang nou maar op.
Je ziet er te gek uit. Een belangrijke deal vanavond, vergeet dat niet.
Waarom?
Ik kon die avond alles van mezelf geven.
Wat je over Salinger zei, was betoverend.
Een afstudeerproject van twee jaar geleden.
- Je kookkunst? - Andermans recepten.
Zag u 't overlijdensbericht van Barthelme?
Hij vond de collage dé kunstvorm van de 20ste eeuw.
- Alles is van een ander. - Uw kinderen niet. Uw leven niet.
Dat is waar. Dat is van mij, en van niemand anders.
U klinkt niet gelukkig.
Er is zo veel wat je niet weet.
Je bent zo slim.
- En zo dom. - Zeg dat nooit meer.
Zo dom dat je niet inziet wat je allemaal zou kunnen.
- Wat dan? - Van alles.
- Met uw hulp. - Je vond 't gezellig.
Nou, ik dacht dat je ons stond uit te lachen.
Je pakte dat vreselijke joch op uit verachting.
Ik was zo gelukkig dat ik seks wilde hebben. Hebt u dat nooit?
- Ik zal m'n naam zeggen. - Graag.
Paul Poitier-Kittredge. Een dubbele naam.
Luister.
Je hebt hulp nodig. Ga naar de politie, dan is 't eerder voorbij. Dan begin je...
- Wat? - Met je leven.
Helpt u me dan?
Ja, maar eerst moet je naar de politie en de gevangenis.
Stuurt u me boeken, en foto's van u, en cassettes en brieven?
- Komt u me bezoeken? - Ja.
In dure kleren, zo mooi mogelijk.
Doe ik. Wees voorzichtig in de gevangenis. Gebruik condooms.
Geen seks. Dat heb ik alleen als ik gelukkig ben.
- Ga naar de politie. - Met u?
Ik geef je de naam van 'n rechercheur.
Als u meekomt, doen ze aardig. Anders vermoorden ze me.
- Dat doen ze niet, hoor. - Ik ben zwart.
Ik breng je wel, zo vriendelijk en genegen mogelijk.
Ik beken en ga 'n paar maanden de gevangenis in.
- Zeker niet langer. - Daarna kom ik voor u werken.
- Dat zien we dan wel. - Ik wil 't nu weten.
- Je komt voor ons werken. - Het vak leren.
- Alles. - Ik kom bij u wonen.
- Nee. - Maar de kinderen zijn weg.
- Je moet op jezelf wonen. - Helpt u me daarmee?
We zoeken 'n woning voor je.
- Ik heb geen meubels. - We regelen wel wat.
Er stonden mooie dingen in 't museum. Philadelphia Chippendale.
We hebben twee Philadelphia Chippendale-stoelen.
Ik heb liever één mooi stuk dan 'n kamer vol troep.
Kwaliteit bovenal.
Het komt allemaal goed. Philadelphia Chippendale.
En ik hoef alleen maar naar de politie.
Handel 't af. Zet er een punt achter.
- Vanavond. - Dat kan niet.
We doen 't morgen. Vanavond moeten we naar 'n borrel.
- Japanners? - Duitsers.
U bent net m'n vader.
Welke vader?
Hij is je vader niet.
En Flanders is ook je vader niet.
Mijn hemel, zit je nog te bellen? We moeten naar die Japanners.
Nog steeds die jongen? Schop hem ons leven uit.
Als je niet ophangt, trek ik de kabel uit de muur.
Het zijn geen Duitsers.
We gaan vanavond met je naar de politie. Ze zullen je goed behandelen.
Ik sta op de hoek van 6th Avenue en 4th Street. Ik zie u bij de bioscoop.
- We zijn er over 'n half uur. - Ik geef u 'n kwartier extra.
We komen.
We houden van je.
En ik hou van jou, Ouisa Kittredge.
Neem 'n roze overhemd mee.
We zullen 't geweldig hebben.
We gaan niet naar de borrel, brengen 'm weg, en gaan direct naar Sotheby's.
Oké.
We hadden niet op 't verkeer gerekend.
We hadden beloofd mee te gaan.
Ik belde onze goede vriend, de rechercheur.
Toe nou. Laat ons 'm wegbrengen. We hebben 't hem beloofd.
Toe nou, agent.
De Kandinsky is aan beide kanten beschilderd.
- Jullie hebben je best gedaan. - Dat vond ik ook.
De volgende dag ging Ouisa naar 't bureau.
Rechercheur Marino, graag.
- Die is overgeplaatst. - Sinds gister?
Hij is overgeplaatst.
Het gaat over 'n arrestatie bij de Waverly-bioscoop.
Wacht even.
We hebben daar niemand gearresteerd.
- Ik verzin 't niet. - Dat zeg ik niet.
- Misschien is 't een ander district. - Momentje.
Hoe was de naam?
Poitier. Of Kittredge.
- Bent u familie? - Niet echt.
De rechercheur zei dat ik met de jongen mee kon naar de rechtbank,
om hem 'n hart onder de riem te steken.
Hier staat niets. Het was vast een ander bureau.
Het lijkt of hij ergens anders voor gezocht werd.
Wat dan?
Hoe moet ik 't weten? U weet niet eens hoe hij heet.
Zes stappen.
Hij was geen familie. We wisten z'n naam niet.
Ik ging naar de officier van justitie.
Hij was geen familie. We wisten z'n naam niet.
Ik belde de rechtbank. Hij was geen familie. Ik wist z'n naam niet.
Ik las vandaag van een zelfmoord in de gevangenis op Rikers Island.
Een jongen had zich verhangen met z'n overhemd.
Was het roze? Een heldere kleur. Een roze shirt.
Was 't Paul? We zijn nooit te weten gekomen wie hij was.
Ik weet zeker dat 't hem niet was.
- Ik ook. - Ongelofelijk, hê?
We horen nog wel van 'm. Hij duikt wel weer op. Verbeeldingskracht...
- Waarom betekende hij zo veel voor u? - Hij wilde ons zijn.
Alles wat wij zijn.
Hij wilde ons armzalige leven. Hij verwondde zichzelf om ons te ontmoeten.
Hij benijdde ons. Dat verdienen we niet.
- We zijn inderdaad niet harteloos. - Maar daar gaat 't niet om.
We zijn niet echt bedrogen. We geloofden hem voor 'n paar uurtjes.
Hij heeft meer voor ons betekend dan onze kinderen ooit is gelukt.
Hij wilde je zoon zijn.
Hij zat in dat park en zei: "Die man is m'n vader."
We kunnen hem nu niet eens helpen.
Helpen? Hij had ons kunnen vermoorden. Onze kelen afsnijden.
- Je voelde je tot 'm aangetrokken. - Bespaar me die theorie alsjeblieft.
Tot z'n jeugd, z'n talent, en het feit dat je in Cats zou komen.
Dat wel.
Stond dat in je artikel?
We hebben 'n anekdote van 'm gemaakt voor dineetjes, zoals nu.
Maar 't was een ervaring. Voor mij is hij geen anekdote.
Hoe behouden we zulke ervaringen?
Hoe passen ze in ons leven zonder er een anekdote van te maken?
Een leeg verhaal met steeds dezelfde amusante climax.
"Dat doet me denken aan die oplichter. Vertel dat verhaal over die jongen."
Je wordt net 'n menselijke jukebox die allerlei anekdotes afspeelt.
Maar het was een ervaring.
Hoe houden we die vast?
Daarom hou ik van schilderijen.
Schilders worstelen nog steeds met dezelfde problemen als Cézanne.
Kleur. Structuur. Dat soort dingen.
Er is kleur in m'n leven, maar ik bespeur geen structuur.
Wat bedoel je?
Cézanne liet delen van z'n doek onbeschilderd
als hij een penseelstreek of kleur niet kon verantwoorden.
Dan ben ik 'n collage van onverantwoorde penseelstreken.
Ik ben helemaal... willekeurig. Wilt u me even excuseren.
- Ga toch zitten. - Een ogenblikje.
Wat doe je nou?
Kun jij veel van je leven verantwoorden?
Ben je dronken? Weet je wel hoe belangrijk ze is?
Waarom ben je zo ongelukkig?
De Cézanne en de Matisse zijn verkocht. Volgende maand 'n Bonnard.
Ik zou zo je hart eruit kunnen snijden. Kun je veel van...
..m'n leven verantwoorden? Alles.
Ik neem risico's.
We passen helemaal niet bij elkaar.
De Kandinsky.
Die is aan twee kanten beschilderd.
Sla maar.